Fans van westerns hebben met de recente The Magnificent 7 eindelijk nog eens spek voor de bek gekregen. Zowat alle western clichés zijn er in terug te vinden. En daar schuilt meteen ook het probleem: echt vooruitgang wordt er in het genre niet echt meer gemaakt. Daarvoor moet je bij het broertje van het genre zijn: de neo-western.

De geboorte van de neo-western plaats ik bij Joel en Ethan Coen’s No Country for Old Men uit 2007. Deze film zit zo complex in elkaar dat hij moeilijk in een hokje te duwen is. Hij is tegelijkertijd western, thriller en noir film. Het is deze mix van stijlen, samen met een alternatieve moraliteit en nadruk op een snel veranderende wereld die de neo-western typeert.

© pickywallpapers.com

© pickywallpapers.com

Mag een slechterik meer zijn dan enkel “slecht”?

Een traditionele western speelt zich af binnen een welomschreven moraliteit, waar de held en de slechterik heel afgelijnde rollen spelen en specifieke taken moeten verrichten. De neo-western laat deze traditie achterwege en geeft vooral de antagonist veel meer ademruimte. In No Country for Old Men krijgen we de compleet amorele Anton Chigurh (fantastisch gespeeld door Javier Bardem). The Hateful Eight brengt ons… 8 slechteriken, allen met hun eigen specifieke intenties. En in The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford zit de morele spanning zelfs al in de titel vervat.

© theupcoming.co.uk

© theupcoming.co.uk

Voor kwaliteitsfilms moet je momenteel bij de neowestern zijn

Momenteel speelt Hell or High Water in onze cinema’s, die de trend van sterke neo-westerns voortzet. Antiheld van dienst is deze keer zelfs geen persoon meer, maar een abstract gegeven. Het is namelijk “de bank” die hier in het vizier wordt genomen. Voor wie zich al zorgen begint te maken: paarden, pistolen en uiteraard ook cowboyhoeden blijven in al deze films prominent aanwezig.

No more articles
pin-it