door Thomas Vanbrabant, filmpodcaster bij Zaal 4.

Moord en brand! Dat weerklonk in de cultuurwereld toen Bob Dylan recent de Nobelprijs Literatuur kreeg toegewezen. Zijn gelukkige fans hoorde je minder, zij zijn van nature niet echt luidruchtig. Ook ik juich de keuze voor Dylan toe. Literatuur moet voor mij verdergaan dan een boek of gedicht. En daarom wil ik pleiten om – binnenkort na z’n tiende en laatste film – de Nobelprijs Literatuur ook aan Quentin Tarantino te geven.

Samen met David Fincher staat Tarantino bij mij helemaal bovenaan m’n lijstje favoriete regisseurs. Beiden hebben ze hun eigen, unieke, verhalende stijl. Beiden zien ze een nieuwe film als een langdurig project en niet als een snelle to-do. Beiden hebben ze een fantastisch palmares met maar één echte misser (respectievelijk The Curious Case of Benjamin Button en Death Proof). Ik ben dus partijdig wanneer ik QT voordraag. Laat me dus mijn nominatie even objectief onderbouwen.

Wat is de Nobelprijs Literatuur?

De woorden van de Zweedse organisatie die de prijs toekent: “De Nobelprijs voor Literatuur wordt jaarlijks toegekend aan een auteur, die, in de woorden van Alfred Nobel, het meest opmerkelijke werk met een idealistische trend heeft geschreven. Het werk refereert hier aan het oeuvre van de auteur in het geheel en niet aan een werk specifiek, alhoewel er soms wel een afzonderlijk werk wordt aangehaald bij de uitreiking van de prijs.”

Waarom Bob Dylan?

De keuze voor de Amerikaanse singer-songwriter werd door de jury gemotiveerd als: “Dylan heeft nieuwe poëtische uitdrukkingsvormen verleend aan de rijke Amerikaanse liederentraditie. Als een groots verzamelaar die al 54 jaar lang zichzelf blijft heruitvinden.” De kritiek dat Dylan geen schrijver is, counterden ze met: “Blik 5.000 jaar terug en ontdek Homerus en Sappho. Zij schreven poëtische teksten die waren bedoeld om opgevoerd te worden en hetzelfde geldt voor Bob Dylan.”

Waarom Quentin Tarantino?

Tarantino is zo’n unieke regisseur dat zijn naam een begrip is. Een breed begrip, want zowel dialogen, camerakeuzes als de hoeveelheid geweld kunnen “heel Tarantino zijn”. Z’n nobelprijs krijgt hij van mij voor zijn verhalen en hoe hij die vertelt. Hij schrijft al zijn scenario’s zelf en, in tegenstelling tot veel andere, zijn die fantastisch verwoord. Als geen ander kan hij spanning opbouwen met woorden, humoristisch geweld brengen én gewelddadige humor. Veel van zijn scènes zijn klassiekers die duizenden mensen uit het hoofd kunnen opzeggen. Klinkt als een auteur met een opmerkelijk en verdienstelijk oeuvre.

Bij Bob Dylan kwam het commentaar dat zijn teksten enkel kracht krijgen wanneer ze worden gebracht. Dat ze gewoon op papier niet op nobelprijsniveau zijn. Misschien geldt dat ook voor Tarantino. De kracht van zijn woorden hangt ook af van iemand anders: de acteurs in zijn films. Maar hij stuurt deze wel aan. Het geheel is van hem: van eerste idee voor een verhaal tot het monteren van de beelden. Hij en enkel hij stuurt hoe jij zijn literaire dialogen leest, hoort en ziet. Ook toneelschrijvers zoals Harold Pinter, Samuel Beckett en Eugene O’Neill wonnen de Nobelprijs Literatuur, dus waarom Tarantino niet?

Wéér een stuk over Tarantino? Yeah, I know. Maar het moest me van het hart.

No more articles
pin-it