door Thomas Vanbrabant, filmpodcaster bij Zaal 4.

Hallo, mijn naam is Thomas en ik ben verslaafd aan Rambo. Ik ontdekte het karakter – gespeeld door Sylvester Stallone – toen ik als 10-jarige de tweede film zag, First Blood Part II. Wauw! Niet alleen verslond ik daarna meermaals alle andere prenten van Sly, ook de films van Arnold Schwarzenegger, Jean-Claude Van Damme, Chuck Norris en Steven Seagal kon ik blijven bekijken. Nu nog altijd. Want al jáááren wordt er geen pure actiefilm meer gemaakt zoals die uit de jaren ’80 en ’90.

De eerste Rambo-film dateert uit 1982 en hoort eigenlijk niet thuis in het hersenloze schiet-op-alles-wat-beweegt-rijtje. De verfilming van het boek van David Morrell vertelt het verhaal van Vietnamveteraan John J. Rambo die problemen heeft om zich weer aan te passen aan het leven in Amerika. Bovendien is de publieke opinie sterk veranderd en hadden zowat alle Amerikanen zich tegen de oorlog gekeerd en dus ook tegen de soldaten die ‘m vochten. Rambo valt terug op zijn training en zo verandert een klein dorpje snel in een mini-Vietnam. De film werd goed onthaald en lanceerde, na Rocky, mee de carrière van Stallone.

“Who are you?”
“Your worst nightmare”

Met Rambo II in 1985 werd het spierbundelgenre écht geboren. De hoeveelheid kogels verhonderdvoudigt, net als het aantal bad guys en explosies. John Rambo verandert van een karakter in een merk, een symbool dat staat voor spieren, geweld en machogedrag. Rond die periode wordt een massa Ramboklonen gecreëerd. Denk bijvoorbeeld aan John Matrix (Schwarzenegger in Commando), Casey Ryback (Seagal in de twee Under Siege-films), colonel James Braddock (Norris in de Missing in Action-trilogie) en Frank Dux (Van Damme in Bloodsport).

© intouchweekly.com

© intouchweekly.com

“To survive a war, you gotta become war”

Allemaal films die op IMDb een zeer matige (tot slechte) score krijgen, maar ook allemaal films die staan voor een filmgenre met véél fans dat vandaag niet meer bestaat. Nee? Nee! De laatste film die je erbij zou kunnen plaatsen, is John Rambo uit 2008, het vierde en laatste deel van de franchise. Alle films daarna die zichzelf binnen het genre zetten – meestal met Jason Statham, Vin Diesel of The Rock in de hoofdrol – horen er niet in thuis. Zelfs de drie The Expendables-films volgen voor mij een ander recept en voegen ingrediënten toe die Rambo niet lust.

“Who you think this man is, God?”
“No. God would have mercy, he won’t”

Het probleem met alle nieuwe actiefilms is: ze nemen zichzelf niet serieus. Uiteraard is het moeilijk om het gevecht tussen één man en een leger als realistisch te beschouwen, maar toch is er een verschil. Huidige films zijn een aaneenschakeling van stoere en grappige oneliners (ideaal voor de trailer) en situaties waarbij het geweld wordt afgezwakt door er een komische saus over te gieten. De films worden zo te makkelijk komedies en missen heel de macho-insteek waar het eigenlijk allemaal om draait.

“What you are, a lost tourist?”
“I’m no tourist”

Een film is meestal een combinatie van vraag en aanbod (al weet ik niet wie er om een nieuwe Ben-Hur vroeg). En misschien is niemand nog geïnteresseerd is 100 kilo testosteron die eigenhandig de wapenindustrie van winst voorziet. Maar het zéér matige succes van de Rambo 2.0-films maakt duidelijk dat ook niemand op die direct-naar-tv-creaties zit te wachten.

“You telling me 200 of our men against your boy is a no-win situation for us?”
“You send that many, don’t forget a good supply of body bags”

Ik blijf hopen op een nieuwe Rambo. Een verhaal van één-tegen-allen dat zichzelf serieus neemt. Een verhaal waarin geweld rauw en meedogenloos is, waar kogels worden beantwoord met meer kogels en waar de bad guys steeds gruwelijker doodgaan met hun leider als grote finale. Het mág een Rambo 5 zijn, maar het moet niet. Stallone is al lang klaar om zijn mes door te geven aan een nieuwe spierbundel, maar het karakter moet de titel wel verdienen. Ik blijf hopen.

© moviepulp.be

© moviepulp.be

No more articles
pin-it